İLK ÇARPIŞMA
“Nasıl yaparsın?” dedi adam. Hem sinirli
hem de çok üzgündü. Tekrar sertçe bağırdı kadına “Beni nasıl aldatırsın? Nasıl
yaptın bunu, nasıl?”dedi. Adam gördüklerini duyduklarının karşısında delirmiş
tansiyonu fırlamıştı. Karşısındaki kadına o kadar aşıktı ki ne aklı ne de kalbi
alıyordu tüm bu yaşananları. Tamı tamına yirmi yıl olmuştu. Yirmi yıldır onun
için atıyordu kalbi. Onu ilk gördüğü an geldi adamın aklına.
Zzz…
Zzz… Zzz…
“Yine ne çabuk sabah oldu ya!” dedi
adam isyan eden ses tonuyla. Önce
telefonunu aradı yatakta. O günün ilk şokunu telefonu eline almasıyla yaşadı. “
Nee! 07.50 mi? Ben bu saati 06.50’ye kurmamış mıydım ya? Kahretsin, yine geç
kaldım.” Adamın yataktan fırlamasıyla yere kapaklanması bir oldu. “Ahh! Harika
gerçekten düşmesem olmazdı.” Adam dizinin acısını umursamadan apar topar ayağa
kalktı. Giyindi ve koşarak çıktı evden. 8 dolmuşuna yetişebilmesi için koşması
gerekiyordu. Koştu , koştu , koştu ve omzunda
hissettiği acıyla kalakaldı. Az önce birine çarpmıştı. Sonra bir kadın sesiyle
kaldırdı kafasını. “Çok özür dilerim beyefendi, benim hatam.” Adam şok içinde
baktı kadına. Allah’ım, dedi kendi kendine. Kadının yemyeşil gözleri vardı.
Beline kadar uzanan saçlarını açık bırakmış üstünden bir tokayla tutturmuştu.
Adam dakikalarca bir şey diyemedi. Kadının gözlerine kaybolup gitmişti.
-Beyefendi
daldınız. Bir şeyiniz yok ya?
-Yok
yok iyiyim sağ olun. Aceleden çarptım size kusura bakmayın. Bu arada ben Osman.
Osman TURGUT.
-Memnun
oldum. Ben de Zeynep.
-Sizi
ilk defa burada görüyorum. Yeni mi taşındınız?
Tanışıp
arkadaş olmak istiyordu kadınla. Evet, dedi kadın.
- 3
gün oldu.
Adam
çok sevinmişti bu duruma. Buralar küçük yerler. Kesin bir daha görürüm dedi
kendi kendine.
Neyse
dedi kadın.
- İşe
geç kalıyorum. Görüşmek üzere.
İyi
günler, dedi adam. Ondan sonra her gün Zeynep’i görmüş çok iyi anlaşan iki
insan olmuşlardı.
Kafasını salladı adam. Bunları düşünüp
yumuşamamalıydı. Açıklamama izin ver, dedi Zeynep. Yalvarıyordu adama. Bir kez
onu dinlese kendisinin bir suçu olmadığını anlayacaktı. Adam hızla çıktı
odadan. Eğer daha fazla orada kalırsa kadının kalbini kıracaktı. “Osmaaaan”
diye bağırdı kadın. “Bir kez olsun dinle beni yalvarırım. “ Dinlemedi adam,
dinlemeyecekti. Adam tam merdivenlerden inerken kadın tekrar çıktı karşısına.
İstemiyorum, dedi adam. Çekil başımdan deyip kadınını önünden ittirmişti ki
-Zeyneeep!
Adamın
Zeynep diye bağırışlarıyla kadın merdivenlerden yuvarlanmaya başladı. Hemen
koştu adam. Koştu ama yetişemedi onu hayatta tutmaya.
1 AY SONRA…
İlk çarpışmayla başlamıştı onların
hikayesi. Şimdi ne Osman vardı o hikayede ne Zeynep. Osman tımarhanede ölümünü
bekliyordu Zeynep’ini görebilmek için. Zeynep toprağın altında Osman’ını
bekliyordu gerçeği anlatabilmek için.
Merve KAYABAŞI
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder